اگرچه همه چيز را به دنبال ِ خود کشيده‌ام: همه‌ي ِ حوادث را، ماجراها
را، عشق‌ها و رنج‌ها را به دنبال ِ خود کشيده‌ام و زير ِ اين پرده‌ي ِ
زيتوني‌رنگ که پيشاني‌ي ِ آفتاب‌سوخته‌ي ِ من است پنهان
کرده‌ام، ــ
اما من هيچ کدام ِ اين‌ها را نخواهم گفت
لام‌تاکام حرفي نخواهم زد
مي‌گذارم هنوز چو نسيمي سبک از سر ِ بازمانده‌ي ِ عمرم بگذرم و بر
همه چيز بايستم و در همه چيز تاءمل کنم، رسوخ کنم. همه چيز
را دنبال ِ خود بکشم و زير ِ پرده‌ي ِ زيتوني‌رنگ پنهان کنم:
همه‌ي ِ حوادث و ماجراها را، عشق‌ها را و رنج‌ها را مثل ِ رازي
مثل ِ سرّي پُشت ِ اين پرده‌ي ِ ضخيم به چاهي بي‌انتها بريزم،
نابود ِشان کنم و از آن همه لام‌تاکام با کسي حرفي نزنم...

آنچنان مرده ايم که ديگر به ساز صور اسرافيل هم بيداريمان نيست؛ چه کسی بود او که

 ميراند مرا و ناميرايی را از من گرفت؟

تنها يک نفر..

انکه از همه خسته تر است...

وقتی روی قبر میزدی من از ان بیرون می امدم.

تو میگفتی : "نمیتوانی چیزی ببینی"

و گل و خاک را از چشمانم پاک میکردی.

بعد،تو مدتی نیامدی...

هفته ها گذشت و تو همچنان به سراغم نیامدی...

دیگر اصلا خوابم نمیبرد ، زیرا نگران بودم که تو بیایی ومن متوجه امدنت نشوم.

سر انجام یک روز امدی و روی قبر زدی، اما من انقدر از بی خوابی یک ماهه خسته و ناتوان بودم که به زحمت میتوانستم بالا بیایم و خودم را از قبر بیرون بکشم. وقتی سرانجام بیرون امدم به گمانم تو سر خورده تر و مایوس تر شدی.به من گفتی که بیمار و رنجور به نظر میرسم.

احساس کردم که از من بدت می اید ، از اینکه رنگ پریده ام و گونه هایم گود افتاده است...

برای عذر خواهی به تو گفتم: " مرا ببخش. تمام این مدت نخوابیده ام "

و تو با صدایی اطمینان بخش که معلوم بود تظاهر میکنی گفتی:" میبینی؟ باید یک ماه استراحت کنی..."

و من میدانستم که میخواستی یک ماه تمام مرا نبینی...

رفتی و من به قعر قبرم بازگشتم ، و میدانستم که باز یک ماه تمام _از ترس اینکه متوجه امدنت نشوم _ بدون خواب میمانم و وقتی پس از یک ماه برمی گردی من زشت تر و رقت انگیز تر خواهم بود و تو سر خورده تر و مایوس تر خواهی شد

من مردم...

روز و شب ها رفت.

من به جا ماندم در اين سو

شسته ديگر دست از پی کارم

نه مرا حسرت به رگ ها ميدوانيدم خيالی خوش

نه خيال رفته ها ميداد ازارم....

دختر مرده....

غمگينم ...

 از خودم بدم مياد...

 اين نشون ميده که روح من هنوز زنده است...کاش اونم ميمرد...

کاش روحم هم ميمرد و من ميشدم يه دختر مرده ی مرده...

کاش زودتر همه چيز تموم شه... 

مرگ را به اندیشیدن  وا داشته ام

 زیرا در مانده است از گسستن بند عقل در من...

مرگ چيست مگر؟ دست نوازش پادشاهی بر سر ان روستايی ساده دل....

و تو کجايی تا لرزش هيجان و عاطفه را در زير دستان پادشاه ببينی؟...